कविता – मेरो देश

कविता – मेरो देश

पुर्व मेची बग्छ यहाँ, पश्चिम् बग्ने महाकाली                              उत्तर ठाडो सगरमाथा, दक्षिण खेतमा धानका बाली           क्षेत्रफलमा धेरै ठुलो छैन होला मेरो देश                              तरपनी सय पचिस  जातिका अनेक छन् भाषा अनेक भेष ।

                                                                                  समथर तराईमा यहाँ पाइन्छ मलिलो माटो
पहाडी भेगमा गइ हेरौं ऊकाली ओराली छन् बाटो
हिमाल जादा हिउँ पर्छ चिसो हुन्छनि है त्यहा
यस्तो विविधता विश्वमा पाइन्छ अरु कहाँ ।
                                                                               ताप्लेजुङ को पाथिभरा हिडौ जानकी मन्दिर पनि
खप्तड ताल नपुगे सम्म अन्त्य हुदैन यो यात्रा पनि
हरिततारा भृकुटी अरनिको ऊत्तर पुगि कलाको दियो बाले
दक्षिण हुँदै अशान्त  विश्वमा शान्ति नेपालीले नै फैलाए।
                                                                                    स्वर्ग जस्तो मेरो देश कयौं पटक युद्ध भुमी बन्न पुग्यो
तर सबैको ईच्छा भने “युद्धको होइन बुद्धको भुमी चाहियो”
अपमान नहोस् जहाँ सीताको त्यस्तो रामराज्य बनाउने छौं
उच्च शिखरमा चन्द्र र सुर्य भको झण्डाको सदैव रक्षा गर्ने छौं ।
                                                                                   एकता अझ बलियो छ हाम्रो त्यस्मा कुनै शंका छैन
यो बुद्ध भुमि हो, रावणको लन्का होइन                                   पुर्व मेची बग्छ यहाँ, पश्चिम् बग्ने महाकाली
उत्तर ठाडो सगरमाथा, दक्षिण खेतमा धानका बाली ।              आयुश मिश्र, जनकपुर हाल काठमाडौ  (रचनाकार कक्षा १० मा अध्यनरत बिद्यार्थी हुनुहुन्छ।)